NoniNA's profile(O^ ~ ^O)-Oo-NO-oO-(O^ L...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
(O^ ~ ^O)-Oo-NO-oO-(O^ L ^O)ⓛⓞⓥⓔ♡~╭❤╯╰❤╮~ February 14 My VaLentine~~~~~^_ThappY vaLentine Day !
วันนี้เป็นวันแห่งความรัก....ฟังชื่อแล้วดูดีเชียวววววว
เหอะ...ๆๆๆ ก่อนที่วันนี้จะมาถึง โนว์ ภาวนา แล้ว ภาวนา อีก...
ขอให้เวลาช่วยเดินให้มันช้ากว่านี้หน่อยยยย...ได้ มิ๊
ไม่อยากให้มาถึงเลย....เพราะอาราย หนะ หรือ.....?
วันนี้เป็นเหมือนวัน เปิด ประตู นรก ของ นศภ. ปี3 ทุกคน.....
lab.....กระชากวิญญาณ...ceutic นั่นเอง.....!
ถึงแม้ว่า จะ สอบตรงกับวันแห่งความรัก .....
แต่ความน่าสะพรึงกลัวของ lab นี้ก็มิได้ลดลงเรยยยยยย
ก่อนเข้าสอบ...โนว์ตื่นเต้น มั่กๆๆๆ...สับสน ...มึนงง...หน้ามืด คล้ายจาเปงลม....
ที่อ่านมา....ความรู้มันไปอยู่หนายยย....หมดก็ไม่รุ๊
อยากจะโทรไปขอกะลาง ใจ...จากแม่...
แต่ไม่เอาดีกว่า....คิดว่าจะสู้ให้เต็มที่ ทำให้ดี ที่สุด แล้ว...อยากจะโทรไปบอกแม่ตอน สอบเสดว่า "โนว์ทำได้"
เลย ปิดเครื่อง และตั้งสติ...ติดป้ายชื่อ แล้วเตรียมตัวสอบต่อไป....
ตอนสอบ ...ในหัว คิดอย่างเดียวว่า ...โนว์จะไม่ยอมให้เหมือนปีที่แล้ว...ที่ออกมาจาห้องสอบ
แล้ว ต้องมา โทรสับ ร้องไห้...บอกกับ แม่ว่า "แม่ โนว์ทำไม่ได้.....ทำยังงัยดี"
แม่ไม่เคย กดดัน ...แม่คนนี้มีแต่จะให้ กำลังใจ.....จนทำให้โนว์ฮึดสู้
ในการทำข้อสอบ...final ซึ่งเป็นโอการแก้ตัวครั้งสุดท้ายยย
และแน่นอน สอบโนว์จะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นอีก....
ในที่สุด......
โนว์ก็ทำได้.....
เวลา....7.30 pm
ออกมาจากห้องสอบ.....แล้วโทรไปหาแม่... อยากจะพูดคำที่อยากพูดมากที่สุด...
พอแม่รับโทรสับ...คำแลกที่แม่พูด ก็คือ.....happY valentine....จร้า.....
ถ้าแม่ไม่พูด โนว์ก็ลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็น วันแห่งความรัก....
เลย บอกแม่ว่า....วันนี้โนว์สอบทำยา.....โนว์ ทำได้ ด้วย แหละ....
แม่บอก ว่า ....ของมันแน่
ช่าย จิงๆๆๆ ด้วย...ถ้า โนว์ไม่ได้คิดถึงแม่โนว์คงทำไม่ได้.....
แล้วแม่ ก็ ส่งโทรสับให้คุยกับพ่อ...
แม่บอกว่า เล่า ให้พอฟังสิ พ่อจาได้ดี จัยยยย
เอาแล้ว ...ไง...
เหอะๆๆๆ.....พอคุยกะพ่อ...
ก็บอกว่า ....วันนี้โนว์ ทำยาได้แล้วนะ
พ่อถามว่า ทำยาอะรายยยย....
suspension
(เชื่อเลยยย..ว่าพ่อม่ะรุจักหรอก....)
แต่ก็ยังอุตส่าบอกว่า ...ดีๆๆๆๆ...เก่ง...แล้วลูก...(คริๆๆๆๆ)
แล้ว โนว์ก็แซว พ่อว่า...วันนี้วันแห่งความรัก...มีสาวๆๆๆๆมาให้ดอกไม้ อีกหรือป่าววว
พ่อบอก ม่ะ มีหรอก ก็แม่ ให้อยู่เป็นเพื่อนที่ร้านทั้งวันเรย.....
แล้วแม่ ก็ไม่ให้กุหลาบพ่อด้วย....(แล้วทามไม พ่อม่ะให้แม่มั่งหว่า.....เฮ้ออออ)
แล้วพ่อ ก็เล่าว่า...วันนี้จาไปเที่ยว เชียงใหม่...กะว่าจาพาแม่ไปฉลองวันแห่งฟามร๊ากกกกซะหน่อย
แต่แม่ไม่ยอมไป...เป็นห่วงร้าน.....พ่อก็เลยต้องไปกับเพื่อนๆๆๆๆ
เศร้า....เลย...(จากน้ำเสียง โนว์ว่าพ่อดีใจมากกว่านะ....!)
ก็เลยยยบอกให้ถ่านรูปมาให้ดูด้วยยยย...
ต่อมาพ่อก็เล่า เรื่องหลาน สุดที่รักให้ ฟัง....
วีรกรรรม...ของเจ้า เด็กดื้อ นี่ไม่ลดลงเลยยยยจิงๆๆๆ
พ่อเองก็เล่าซ้ำไป ...ซ้ำมา ..ยังไม่รู้ตัวอีก...(คนแก่ก็เงี้ย...)
แต่พ่อเล่าให้ฟังว่า...ตอนนี้เจ้า แบงค์ สายตาไม่ค่อยดี...สงสัยสายตาสั้น เหมือน อา- รี
แต่เจ้าแบ้งค์ ก็ดื้อ...ไม่ยอมไปตรวจสายตา....
โนว์เลยบอก ให้ ไปขู่ว่า...ถ้าสายตาสั้น เป็น ทหารอากาศ ไม่ได้นะ....รีบไปหาหมอซะ...
เท่านั้น แหละ.....สวนมาเรย..... ไม่เป็นทหาร ...เด๋วแบ้งค์ เป็นหมอก็ได้...หมอ เค้าให้ใส่แว่นได้....
ซะ งั้น .....หลานฉานนนนนนนนน....จิงของมัน....ฮ่าๆๆๆๆ
แต่ถ้า ...หลานโนว์เป็นหมอ...คนไข้...คงตายกัลหมดแน่ๆๆๆๆๆ
พอคุยเรื่อง หลานเสด...พ่อก็บอกว่า
เด๋วพ่อจะไปจัดกระเป๋า...เด๋วคุยกับแม่ต่อนะ....
บอกให้โนว์ดูแลสุขภาพ...ไม่ต้องเครียส...สอบให้มันผ่านๆๆ ไปก็พอ พ่อเปนห่วงงง
จร้า.........แกรด ห่วยแตกก็ห้ามบ่นนะ... ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
ขอให้ พ่อเดินทางปลอดภัย.....รักษาสุขภาพด้วย...
คุยกับแม่ต่อสักพัก....สงสัยลูกค้าเยอะ เลย...ต้องวางสายยย
และอีกเช่นกัน ไม่ลืมบอกให้ โนว์ดูแลตัวเองด้วย....
ทราบแล้ว............คร้าบ ป๋ม
สำหรับวันแห่งความรักในปีนี้....ในตอนแรกดูเหมือนจะเป็นวันที่เลวร้ายยยสำหรับ โนว์...ที่ต้องสอบ
แต่ในที่สุดแล้ว....วันนี้ก็เปนวัน ที่ดีมากๆๆ...เป็นวันที่ได้ทำให้ได้ยินเสียงหัวเราะ....
ทำให้คนที่เรารัก ภูมิใจ.....เป็นวันที่ได้กำลังใจ มากมาย....
ขอบคุณ แก้ว...ที่เมื่อคืนอุตส่าอยู่ติวให้จนดึก
ขอบคุณโบว์...สำหรับแนวขอสอบ ในตอนเช้า
ขอบคุณ รุ่นพี่ ...สำหรับ แนวข้อสอบที่ไม่ทำให้ผิดหวัง
ขอบคุณ พี่แหว๋ว...ที่ให้ โนว์อธิบายยย จนโนว์เข้าใจ การเตรียมอย่างลึกซึ้ง
ขอบคุณ ออม สำหรับ...คุกกี้
ขอบคุณพีท สำหรับ...ช็อกโกแลต
ขอบคุณเพื่อนๆๆทุกคน
ขอบคุณครอบครัว.....สำหรับกำลังใจ
ขอบคุณ ทุก sms ที่ส่งมาในวัน นี้..............ขอบคุณ
HappY vaLentine Day........
I......Love......U
December 05 D@DDY~DaY ~ (O^!^O)D@DDY~DaY ~ (O^!^O)
 วันเน๊เปงวันพ่อแห่งชาติ...แน่นอนเปงหนึ่งในวันพิเศษของทุกครอบครัว ที่ปกติเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้า (ถึงไม่ได้เจอกัลทั้งครอบครัวแต่อย่างน้อยก็จะได้เจอคนสำคัญของวันนี้....พ่อ) .....แต่ปีนี้โนว์ม่ะได้กลับบ้าน(ง่ะ)...จาสอบงับป๋ม... เฮ้อ......ตั้งแต่เข้ามหาลัย วันสำคัญทั้งหลายแทบจะไม่รุจักแล้วววววววววววววว... สำหรับวันเน๊ โนว์ตื่นนอนตอน 9.05 น. ตื่นขึ้นมานึกได้ว่าวันเน๊เปงวันพ่อ... ก็เลยจาโทรสับ บอกร๊ากพ่อสักหน่อย...อิอิ...มี miss call 2 สาย แม่นั่นเอง กะจะโทรมาบอกให้โทรโทรหาพ่อหนะแหละ.....เพราะแม่รู้ว่าโนว์ขี้ลืม..... โนว์เปงคนไม่ค่อยใส่ใจกับวันที่เข้าว่ากันว่าเปงวันพิเศษหนะ..... เช่นวันเกิด,วันครบรอบอะไรต่อมิอะรายนักก็ไม่รุ...แต่แม่โนว์เนี่ย จำได้ทุกทีเลยยยยยยย แม่จาคอยบัญชาการ(อิอิ....เห็นภาพเลย)ให้...โทรหา พ่อ โทรหา ตา.. (คุณปู่เสียแล้ว....ม่ะรุจาติดต่อกัลยังงัย....ฮ่าๆๆๆ) พอคุยกะแม่เสด โนว์ก็โทรหา ตาก่อน เพราะยังม่ะก้าโทรหาพ่อ เหงแม่บอกว่าพ่อไปเดินขบวนอะรายก็ม่ะรุที่อำเภอ...เด๋วโทรไปกะลังยุ่งจาม่ะซึ้ง.....(เกี่ยวกัลมั้ย?) โทรหาคุณตา...พอดีตามาทำบุญเท่วัด... (เปงทำเนียมของบ้านเราทุกวันสำคัญจาต้องมาเลี้ยงพระ) พอดียายรับโทรสับ....คำแรกพอรุว่าเปงโนว์ก็ถามว่า "อา-รี เหรอ เปงไงลูกซาบายดีรึป่าวววววว" แว้บ....แรกก็รุสึกดีใจที่ท่านเป็นห่วงเรา.... แต่ความรุสึกต่อมาหนะสิ...มันสะท้อนในใจ ที่ท่านเปงห่วงก็เพราะเราไม่ค่อยได้โทรไปหาท่านเลย..... แว้บนั้นเหมือนจาพูดอะรายไม่ออก... ก็เลยบอกเล่นๆๆกะยายว่า....วันเน๊วันพ่อ โนว์จาคุยกะตา ไม่คุยกะยายหรอก...อิอิ ไม่รุโกดเจงป่าว... ส่งโทรสับให้ตาเฉยเลย ....กรำ ได้ยินแว่วๆๆๆๆ ว่า " อา-รี โทรมาอยากคุยกะตา" ...... พอได้ยินนะ รุเลยว่างอลลลลลลลลแน่ๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ ม่ะเปงราย คุณยายคนนี้ง้อไม่ยาก.... พอคุยกะตา ยังกะก็อบกัลมาซะงั้น...."อา-รี เหรอ เปงไงลูกซาบายดีรึป่าวววววว" หึๆๆๆๆๆ รุสึกผิดเปงรอบที่สอง.....ทามไงด้ายก็เรามันแย่เอง......ก็เลยบอกว่า "วันนี้วันพ่อ...โนว์ก็เลยโทรมาขอพร โนว์จาสอบแระด้วยยยยยยย" เท่านั้นแระ...ยาวเลย ไม่รุตาเก็บกดมาจาไหนไม่ว่าสิ่งอะรายดีๆๆทั้งหลายขอให้มาเกิดกับโนว์หมด ....ให้พรอยู่นาน (จนจำไม่ได้หนะว่ารับพรอะรายมานัก).....แล้วตาก็ให้โนว์โมทนาบุญด้วย วันเน๊ ตามาเลี้ยงพระ... แล้วตาก็เล่าถึงสารพัดอาหารคาวหวานที่เอามาเลี้ยงพระให้โนว์ฟัง ....ท่านคงอยากให้เราได้บุญด้วย และสุดท้ายก่อนจาส่งโทรสับให้ยาย...(ซึ่งนั่งงอลอยู่ข้างๆๆๆๆ) ตาก็บอกว่า"ดูแลตัวเองดีๆๆนะลูกตาเปงห่วง" จร้า....โนว์แข็งแรงอยู่แระ ไม่เปงรายง่ายๆๆๆหรอก ต่อมาคุยกะคุณยายขี้งอล
........เงียบ ครับท่าน ไม่มีเสียงใดๆๆ จนโนว์ บอกว่า " กำลังใจสำคัญมางอลกันอย่างนี้แล้วโนว์จาเอาแรงเอากำลังใจที่ไหนมาอ่านหนังสือเนี่ยยยยยย ตอนนี้ก็จาสอบแล้ววววววววด้วย....เฮ้อ" เท่านั้นแหละ...ตัดพ้อต่อว่าเราว่าลืมยายแล้วหละสิ แระอีกมากมาย....เป็นไปด้าย... เฮ้อ...ที่เค้าว่ากันว่าคนแก่เนี่ยเหมื่อนเด็กท่าจาจิง.... แต่คนที่ผิดหนะเรา...จิงๆๆๆเวลามีมากมายไม่ค่อยโทรหาท่าน เลยทำเนียนเปลี่ยนเรื่องคุย บอกว่า จาสอบ แล้ว ขอพรหน่อย
#@*&^@! #@*&^@! มากมายอีกเช่นกัล..... วันเน๊เลยอิ่มบุญ อิ่มพร...อย่างแรง
พอวางสายก็อ่านหนังสือต่อ...ไม่สิให้ให้หนังสืออ่านมากก่า...(หลับงับพี่น้อง) ตืนมาอีกทีก็เกือบๆๆเที่ยงแระ...ตอนนี้พ่อคงไม่ยุ่งแระมั้ง ก็เลยโทรหา ป่ะป๋า...ซะหน่อย ...ปรากฎว่า "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้" ง่ะ...(โนว์เกลียดผู้หญิงคนเน๊เจงๆๆเลยยยยยยยยยยย) เอาไงดีหว่า.....ก็เลยโทรไปหาแม่...บอกว่าโทรหาพ่อไม่ได้ง่ะ แม่ก็บอกว่า เมื่อกี๊ก็คุยกะพ่ออยู่...แม่ถามพ่อว่า "อา-รี โทรหาพ่อยัง เมื่อเช้าโทรมาเครื่องแม่ เห็นบอกว่าจาขอพรจากพ่อ" พ่อก็บอกแม่ว่า "ยัง.....!" แง่ว(นึกหน้าแม่ตอนนั้นออกเลย...อุตส่าโทรมาบัญชาการแล้วเชียว) อิอิ ก็โนว์หลับเพลินไปหน่อยยยยย...แล้วก็ติดต่อม่ะได้หนิ.... แม่บอกว่าพ่อเปลี่ยนเบอร์ตั้งนานแระ...(บ่งบอกไหม?...ว่าลูกคนนี้ไม่ได้โทรหาพ่อนานแค่ไหนแร้น) อิอิ...แล้วแม่ก็ให้เบอร์ใหม่มา.... สักพักพ่อก็มาที่ร้านพอดี... โนว์ก็เลยได้คุยกะพ่อ...บอกตามตรงว่าเขิลลลล....(โนว์ม่ะค่อยสนิทกะพ่อง่ะ) เลยแก้เขิลลลโดยถามพ่อว่า...."วันพ่อปีนี้ พ่ออยากได้ไร? " รู้สึกว่าของขวัญวันพ่อ โนว์กะพี่ๆๆๆจารวมเงินกัลซื้อนาฬิกาให้พ่อมา 2 ปีแระ พ่อคงเบื่อ...ปีนี้ก็ม่ะรุจาซื้อราย.... พ่อตอบ จนโนว์ อึ้งไปเลย...."พ่อไม่อยากได้ของอะไร...พ่ออยากได้เภสัช...เนี่ยพ่อซื้อตึกไว้รอแล้วนะ" หึๆๆ...โนว์เองก็อยากจบเร็วๆๆ เหมือนกัน....จร้า นี่เปงสิ่งเดียวที่ทำให้โนว์รู้สึกภูมิใจที่ได้เรียนคณะนี้... ......เงียบครับ....ม่ะรุจาคุยรายต่อ...
โนว์ก็ใช้มุขเดิม...."เอ่อ..เนี่ยโนว์จาสอบแล้ว...พ่ออวยพรให้โนว์หน่อย" อึ้ง...อีกแล้วครับท่าน..."จาสอบเหรอ...พ่อไม่รุ้จาอวยพรอะไร...แต่ลูกพ่อคนเน๊เก่ง..ทำได้อยู่แล้ว" วันเน๊ โนว์ เหมือนได้รับความรัก ความห่วงใย ความไว้ใจ...มากมายเลยจิงๆๆๆ เปงอย่างนี้แล้วสอบคราวนี้ครายจายจากล้าทำให้ผิดหวัง....สู้ขาดใจเลย... จากนั้นก็ไม่กล้าถามอะไรพ่อแระ...เด๋วเจอคำตอบโดนๆๆอีก มีหวังร้องไห้แหง๋ๆๆๆ เลยชวนพ่อคุยเรื่องหลานชาย สุดที่รัก เจ้าแบ้งค์ (หนึ่งน้อย)เจ้านี่แหละคือที่มาของชื่อ อา-รี ทุกคนเรียกตามหลานหนะ(จากชื่อจิง)...เพราะคุยเรื่องเจ้าตัวยุ่งนี่ทีไรโนว์รู้สึกได้ว่าพ่อมีความสุข พ่อจาเล่าเรื่องเจ้าแบ้งค์ ตอนที่โนว์ไม่อยู่...บางเรื่องเล่าซ้ำแล้วยังไม่รู้ตัวเลย... อิอิ.....แต่โนว์ก็ชอบฟัง...ฟังเสียงพ่อหัวเราะ...ตั้งแต่มีเจ้าแบ้งค์ บ้านเรา ครึกครื้นมากขึ้น เพราะที่บ้านไม่มีเด็กเล็กๆๆมานาน ทุกคนโตกันหมดแล้ววววว พอเล่าจบ...สงสัยต้องออกไปทำงานต่อ...พ่อถามว่า "มีอะไรอีกไหมลูก" โนว์ก็บอกไม่มีแล้ว...เด๋วจาไปอ่านหนังสือต่อ... ท้ายสุด พ่อก็บอกให้โนว์ดูแลตัวเองดีๆๆ ดูแลสุขภาพด้วย.... พ่อก็เหมือนกันดูแลสุขภาพดีๆๆ... สำหรับของขวัญ...ต้องรออีก 2 ปีนะ.... รักพ่อ.............ที่ซู้ด
ปล.ถึงแม้จะไม่ได้เจอพ่อในวันพ่อแต่... ในวันที่ 7 ธันวา พ่อก็ขับรถมาหาโนว์ที่หอ...ดีใจจังเลย (แม้จาหลงทางก็ตาม หึๆๆๆ...คนแก่ก็เงี๊ย...ขี้ลืม...) (มาเอากล้องหนะ...หุๆๆ เค้าจาไปเที่ยวกัล ทั้งบ้านเลย...แต่ โนว์ไปม่ะได้....หง่ะ...เศร้า) โฮ่ะๆๆๆๆ....แค่เหงหน้าพ่อกำลังใจสอบก็มีมากมายแระ....สู้โวยยยยยยยย
 proud of you
Love in your eyes Sitting silent by my side
Going on Holding hand Walking through the nights
No matter how that ease my path I'll never lose my faith
August 16 B@nGKok~UniVersiAde~2007 ~@~ABACVoLLeYbaLL
ดีง่ะ...ห่างหายไปนานไม่ได้อัปสเปรสมาเปงเดือนแล้วก็ม่ะรุ ว่าจาเอาอารายมาเขียนพอดีว่าเมื่อวาน นุ้ย เพื่อนรัก สมัยเรียนอยู่ทีชลบุรี โทรมาเล่าให้ฟังว่า ได้เป็นล่ามให้ งานกีฬามหาลัยโลกที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ กีฬาส่วนใหญ่ก็แข่งกันที่ธรรมศาสตร์แต่ก็มีบางนัดที่มาแข่งนอกสถานที่ นุ้ยบอกว่าที่เอแบค เปง ม.ที่เขาใช้สนามวอลเล่ย์บอลแข่ง (บางนัด) วันที่ 16 แข่งวันสุดท้าย โนว์ก็เลย เสนอหน้าไปดูการแข่งที่เอแบค ตอนแรกนึกว่าจาเข้าไม่ได้ซะแล้ว เพราะไม่มีป้ายประจำตัว ที่สำคัญระบบรักษาความปลอดภัย เข้มงวดพอสมควร นั่งแท็คซี่เข้าไป ตำรวจตรวจอยู่ตั้งนานสงสัยกลัว ใครจาไปวางระเบิดมั้ง แต่โนว์ก็เข้าไปได้ (มีเพื่อนเส้นใหญ่อิอิ..) ไปอยู่ในห้องที่นุ้ยทำงานอยู่ แล้วก็ได้รู้จักเกด
นุ้ยเคยพูดถึงตั้งหลายครั้งแล้วแต่เพิ่งได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ
เกดเป็นคนน่ารักมากดูเข้ากับคนง่าย เท่าที่คุยกัน ดูเหมือนเกดจะรู้เรื่องเกี่ยวกับโนว์มากพอสมควรก็คงเพราะนุ้นเล่าให้ฟังบ้างละมั้ง นั่งคุยกันอยู่สักพักนักก๊ฬาจากประเทศอิยิปก็มา นุ้ยก็เลยต้องออกไปต้อนรับ (โนว์ก็เสนอหน้าออกไปด้วยอิอิ...) ครั้งแรกที่เห็นนักกีฬา ตกใจเหมือนกัน เพราะแต่ละคนสูงมั่กๆๆน่าจะไม่ต่ำกว่า 185 cm ทุกคน ไปยืนข้างๆสูงกว่าเอวเขานิดเดียวเอง (ไม่รู้ว่าประเทศเขากินไรกัน) พอถ่ายรูป รับของที่ระลึกเรียบร้อยก็พานักกีฬาเข้าโรงยิม เกดบอกว่าเขาจะตรวจบัตร ให้โนว์ทำเนียนเดินเข้าไปกับนักกีฬาเลย...เสียวๆๆอยู่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็เข้าไปได้ (สงสัยหน้าเหมือนคนอิยิป..ฮาๆๆ...ฮิ้ว...ว) เพิ่งมารู้ว่าเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายเขาเลยไม่เข้มงวดมาก แล้วนุ้ยก็ซี้กับคนที่นั่นเลย ได้เข้าไปอย่างปลอดภัย โนว์ก็เลยเข้าไปอยู่ในโรงยิมตลอดเพราะโนว์เข้า-ออกลำบาก(ข้อหาเดิม...ไม่มีป้าย) เข้าไปตั้งแต่ที่นักกีฬายังวอมกันอยู่เลย นัดนี้ แม็คซิโก แข่ง กับอิยิป เกดกับนุ้ยแอบปลื้มนักกีฬา ที่อยู่แม็คซิโก โนว์ก็เลยต้องเชียร์แม็คซิโก ไปโดยปริยาย แต่สุดท้ายแม็คซิโกก็แพ้ หนึ่งต่อสามเซต
ถึงแม้แม็คซิโกจะแข่งแพ้ในเกมส์ .... แต่นักกีฬาทุกคนของแม็คซิโกชนะใจพวกเราทุกคนเลย...นะ
พวกเขาดู friendly มั่กๆ ไม่ถือตัวเหมือนบางประเทศ (อันนี้...นุ้ยแอบบ่นมา) แต่บางครั้งก็ดูจามากไปจนแถวบ้านเราเรียก "หน้าหม้อ" อิอิ แต่ก็น่ารักดี นักกีฬาส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เขาพูด ภาษาสเปนกัน แต่ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะมีคนพูดภาษาสเปนได้(น่าอิจฉา..จิงๆๆ) หลังจากแข่งขันเสร็จ ทางมหาลัยเขาก็พาชมมหาลัยโดยนั่งรถรางไป แน่นอนนังโนว์ เสนอหน้าตามนุ้ยขึ้นรถรางไปด้วย อิอิ ที่แรกที่ไปกันก็คือ โบสถ์ เราเข้าไปถ่ายรูปกัน
โบสถ์ที่นี่สวยมาก เป็นหินอ่อนทั้งหลังเลย
แล้วก็มีการผสมผสานการตกแต่งทั้งแบบตะวันตกและแบบไทยๆๆ สวยมั่กๆๆ
นักกีฬาบางคนที่เป็นคริส ก็นั่งขอพรกันในโบสถ์แหละ นั่งโนว์ก็เสนอหน้า(อีกแระ) ไปถ่ายรูปกะเขาอิอิ...
แว่วๆจากอาจารย์ที่มากับเราว่าโบสถ์หลังนี้ราคา ห้าสิบล้านบาท! (โอ้แม่จ้าว...วว) ต่อจากที่โบสถ์เราก็ขึ้นรถรางไปที่อื่นๆต่อแวะถ่ายรูปกันด้วย นักกีฬาเอ่ยปากชมสถานที่ว่าสวยงามมากกันไม่หยุด(เพื่อนแปลให้ฟัง) นั่งรถผ่านสระน้ำมีรูปปั้นม้าวิ่งอยู่ในน้ำสวยดี แว่วๆอีกเช่นกันว่าม้าเนี่ย ตัวละล้าน..(นุ้ยบ่นเนี่ยเงินกรู..ทั้งน้าน)
จากนั้นก็ลงจากรถรางแวะถ่ายรูปที่ศาลาไทยแล้วก็ไปพลาซ่า
โนว์นุ้ยเกดและเพื่อนๆบางส่วนเดินกลับกันก่อน
เพราะเริ่มเบื่อความ friendly ของพวกนี้เต็มที
ประมาณว่าพอสนิทกันมากขึ้นก็ไม่ค่อยเกรงใจกันแล้ว(ลามปามว่างั้น)
เดินกลับมาที่ห้องพักเจอกับนักก๊ฬา ฝรั่งเศส กะ อเมริกาใต้ คู่นี้แข่งกันไม่ได้ดูเลย
เพราะมัวแต่ไปเดินตาม ขบวนของนักกีฬาแม็คซิโกอยู่....กรำ
เลยไม่รู้เหมือนกันว่าใครแพ้ใครชนะ
ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วนุ้ยก็จะกลับบ้านเหมือนกันเลยออกไปพร้อมกัน
พอดีนุ้ยกลับกะรุ่นพี่ โนว์ก็เลยออกมาด้วย...ตอนนั่งรถออกมา
ก็เจอกับรถของนักกีฬาแม็คซิโก (อีกแระ)
ก็โบกมือ ส่งจุ๊บ บ๊ายบายกันยกใหญ่ ก่อนที่จะต้องจากกันจิงๆ
เกดสิหนักสุด ตอนส่งนักกีฬาขึ้นรถถึงกับร้องไห้เลย ผู้จัดการทีม
ลงจากรถมาปลอบเกดถึงสามครั้ง แล้วก็ให้เสื้อเป็นที่ระลึกด้วยน่ารักมากเลย
เกดถึงกับบอกว่าจะหัดพูดสเปนให้ได้แล้วจาไปหาที่แม็คซิโก (เขาขอที่อยู่กันเสร็จสับ)
แต่พวกเขาน่ารักกันจิงๆๆ ไม่แปลกที่เกดจะรู้สึกผูกพันธ์กับพวกเขาขนาดนี้
แม้จะได้เจอกันแค่สองครั้งก็ตาม
งานเลี้ยงถึงสนุกแค่ไหน ก็ต้องเลิก-ต้องลา สุดท้ายทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันกลับไป
เหลือแต่ความทรงจำที่ดีๆๆต่อกัน ต่อจากนี้
ประเทศแม็คซิโกก็จะเป็นอีกประเทศที่เราจะคอยติดตามความเป็นไป
และให้ความสนใจ เพราะเพื่อนของเราอยู่ที่นั่น.....
โนว์ดีใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของงานกีฬามหาลัยโลก...ได้เจอเพื่อนใหม่
พบมิตรภาพจากต่างแดน....ขอให้เพื่อนๆทุกคนโชคดี....
เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย...นะ
We~Love~Mexico
June 05 HappY~B!Rth~day~to~"NO"OH~I'm~TWenty~Years~OLd !
 วันนี้เป็นวันที่ 5 มิถุนายนซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของ โนว์
สำหรับปีนี้ไม่ได้กลับไปเลี้ยงฉลองกับที่บ้านเพราะติดเรียน
แม่บอกเดี๋ยวค่อยเลี้ยงย้อนหลังตอนที่กลับบ้านก็ได้
ปีนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เริ่มจากเมื่อเช้าก็ตื่นมาตักบาตรตอนประมาณ
หกโมงสี่สิบห้า เริ่มต้นอายุยี่สิบปีของตัวเองด้วยการทำความดีสักหน่อย
ตักบาตรเสร็จก็มานั่งคิดว่าวันนี้อยากทำอะไรอยากได้อะไร...?
ก็เลยนึกได้ว่าเมื่อวันเสาร์ไปดูรองเท้าผ้าใบไว้คู่นึง...สวยมาก
นั่นแหละของที่เราอยากได้...คิดๆแล้วก็ว่าจะออกไปซื้อมาเป็นของขวัญให้ตัวเองสักหน่อย
พอดีเมย์โทรมาให้เข้าไปทำธุระใน ม. หน่อยก็เลยเข้าไปใน ม. ตอนสิบโมงครึ่ง
คิดว่าวันนี้คงไม่ได้ไปซื้อแน่ ฮื่อ...รองเท้าของ~ฉาน
แต่พอดีทำธุระเสร็จประมาณเที่ยงก็เลยชวนเมย์ออกไปเซนทรัล
จาไปซื้อรองเท้า...เมย์ก็ไปเป็นเพื่อน
ก็ได้รองเท้าคู่งามมาเชยชมสมใจ
จากนั้นก็ไปกินไอติมกันกับเมย์
แล้วก็กลับม. กลับมาเรียน
ตอนเรียนพี่ๆเพื่อนๆที่คณะก็อวยพรวันเกิดให้
พอเรียนเสร็จมากินข้าวกัน น้องๆที่คณะก็เอาของขวัญมาให้
เป็นข้อมือที่มีตัวอักษรชื่อ No น่ารักมากเลย
กลับมาที่หอ พี่ยาก็โทรมา HappY~B!Rth~day
แล้วก็คุยกับแม่ แม่บอกว่าวันนี้ให้พี่หนึ่งเอาชุดนักเรียน รองเท้า กระเป๋านักเรียนที่ขายอยู่ที่ร้าน
ไปบริจากให้โรงเรียนxxxที่ทางอบต.เค้ามีโครงการให้บริจากอยู่
เป็นการทำบุญในวันคล้ายเกิดปีนี้ของโนว์
สำหรับคล้ายวันเกิดปีนี้ขอบคุณสำหรับSMS,
คำอวยพรต่างๆจากครอบครัวเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนและวันที่ 5 มิ.ย.ของปีนี้ก็เป็นวันที่โนว์มีความสุขมากอีกวันหนึ่ง
Heyๆๆๆเข้าผับได้แว้ว....อายุ 20 แว้ว...อิอิ
February 28 ⓕ~R~e~E~D~✿~M..·.¸¸·´¯`·.¸¸.ஐ ...¤╭❤╯~FreedoM~"DaY"~/(*w*)\
วันนี้เป็นวันแห่งการประกาศอิสระภาพ ~ หมดพันธะสัญญากับการสอบ
เป็นเวลา 2 อาทิตย์(ที่แสนยาวนาน)
วันแห่งความหฤโหดเริ่มต้นวันที่ 13 ก.พ.สอบ Lab Anatomy
ต่อด้วยวันที่ 15 สอบ Lab Bottany
วันที่ 19 สอบ Ana เช้า-บ่าย
วันที่ 20 สอบ BioChem เช้า-บ่าย
วันที่ 21สอบ Bot บ่าย
วันที่ 22 สอบ py
วันที่ 27 สอบ Com
เมื่อผ่านวันนี้ไปก็เหมือนกับการได้ทำหน้าที่นักศึกษาเภสัช ปี2 เสร็จสิ้นไปแล้ว
เพี่ยงแค่รอคอยผลของการกระทำที่ผ่านมา(ผลสอบ)
คิดว่ายังไงๆก็คงผ่านแน่ๆ ไม่มีวิชาไหนที่คิดว่าจะได้ เลี้ยงปลาเลี้ยงหมานะ (F,D)
ถึงแม้ Ana จะทำไม่ค่อยได้แต่คะแนนเก็บก็ถือว่าผจญภัยอยู่เหนือ Mean
ถือได้ว่า ผ่านปี 2 อย่างสบายใจ
จากนี้ก็จะเป็นพี่ ปี 3 แว้ว...ตื่นเต้นจัง
จะว่าไปยังมาไม่ถึงครึ่งทางเลย
เหลืออีก 3 ปีแหนะ...กว่าจะจบ
ต่อจากนี้ก็เตรียมเก็บของ กลับบ้าน
พี่ชายจะมารับวันศุกร์ แม่หางานไว้ให้แล้ว
ให้ไปอยู่ที่ร้านกับพี่ยา นั้งโต๊ะคิดเงิน
กดเครื่องคิดเงิน แต๊กๆๆๆๆๆนี่แหละงานตลอดปิดเทอมของฉาน....
มีรถประจำตำแหน่ง...อิอิ
ให้ด้วยไว้ซื้อของเข้าร้าน
แต่ไม่ได้ขับมาตั้งนานแล้วแหยงๆยังไงไม่รู้
ตั้งแต่ขับไปชนต้นไม้ข้าทาง ที่สำคัญยังไม่มีใบขับขี่เลย
น่าสนุกดีแฮะ...
ตั้งแต่มาเรียนนี้ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเท่าไหร่
ถ้าได้ไปอยู่ที่ร้านได้เจอคนเยอะๆชอบ
มัรถขับจะออกไปเที่ยวไหนก็ได้(ถ้าแม่ให้ไปนะ!)
อิๆ ชีวิตช่วงปิดเทอมปีนี้คงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากแน่ๆเลย!(หวังว่า...)
วันนี้เลยมานั่งดูพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า
byeๆ ชีวิตินักศึกษาเภสัช ปี 2
แค่ผ่านวันนี้ไปเท่านั้น
แต่ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมกับการขึ้นปี 3 ด้วย
เริ่มแรกต้องตัดแว่นใหม่เพราะรู้สึกว่า สายตา จะสั้นมากขึ้น
ตอนนี้ถ้าไม่ใส่แว่นมองแทบไม่รู้แล้วว่าใครเป็นใคร
เพื่อนๆที่คณะก็เป็นกันหลายคน เฮ้อ!บั่นทอนสุขภาพจริงๆ
แล้วทางคณะก็มีหนังสือมาให้อ่านก่อนเรียนปีสามด้วย
คงต้องหาเวลาอ่านบ้าง
ช่วงนี้(ปิดเทอม) ขอให้ชีวิตให้มีความสุขสุดๆก่อนละกัน
เรื่องราวที่ทำให้เสียใจทั้งหลายตอนนี้ก็จะพยายามลืมให้หมด
เก็บเสบียงไว้ก่อน เห็นพี่ๆบอกจะเรียนหนักขึ้นเรื่อยๆ
คงไม่มีเวลาออกไปไหน
เด๋วจาเที่ยวเผื่อนะ
ปิดเทอมนี้ข้อให้เพื่อนๆทุกคนมีความสุขมากๆนะ...Heyๆๆๆๆๆ
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
-Oo-NO-oO-(O%5e+L+%5eO)+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
