วันเน๊เปงวันพ่อแห่งชาติ...แน่นอนเปงหนึ่งในวันพิเศษของทุกครอบครัว

ที่ปกติเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้า

(ถึงไม่ได้เจอกัลทั้งครอบครัวแต่อย่างน้อยก็จะได้เจอคนสำคัญของวันนี้....พ่อ)

.....แต่ปีนี้โนว์ม่ะได้กลับบ้าน(ง่ะ)...จาสอบงับป๋ม...

เฮ้อ......ตั้งแต่เข้ามหาลัย วันสำคัญทั้งหลายแทบจะไม่รุจักแล้วววววววววววววว...

สำหรับวันเน๊ โนว์ตื่นนอนตอน 9.05 น.  ตื่นขึ้นมานึกได้ว่าวันเน๊เปงวันพ่อ...

ก็เลยจาโทรสับ บอกร๊ากพ่อสักหน่อย...อิอิ...มี miss call 2 สาย 

 แม่นั่นเอง กะจะโทรมาบอกให้โทรโทรหาพ่อหนะแหละ.....เพราะแม่รู้ว่าโนว์ขี้ลืม.....

โนว์เปงคนไม่ค่อยใส่ใจกับวันที่เข้าว่ากันว่าเปงวันพิเศษหนะ.....

เช่นวันเกิด,วันครบรอบอะไรต่อมิอะรายนักก็ไม่รุ...แต่แม่โนว์เนี่ย จำได้ทุกทีเลยยยยยยย

 แม่จาคอยบัญชาการ(อิอิ....เห็นภาพเลย)ให้...โทรหา พ่อ โทรหา ตา..

(คุณปู่เสียแล้ว....ม่ะรุจาติดต่อกัลยังงัย....ฮ่าๆๆๆ) พอคุยกะแม่เสด

โนว์ก็โทรหา ตาก่อน เพราะยังม่ะก้าโทรหาพ่อ

เหงแม่บอกว่าพ่อไปเดินขบวนอะรายก็ม่ะรุที่อำเภอ...เด๋วโทรไปกะลังยุ่งจาม่ะซึ้ง.....(เกี่ยวกัลมั้ย?)

โทรหาคุณตา...พอดีตามาทำบุญเท่วัด...

(เปงทำเนียมของบ้านเราทุกวันสำคัญจาต้องมาเลี้ยงพระ)

พอดียายรับโทรสับ....คำแรกพอรุว่าเปงโนว์ก็ถามว่า

"อา-รี เหรอ เปงไงลูกซาบายดีรึป่าวววววว" แว้บ....แรกก็รุสึกดีใจที่ท่านเป็นห่วงเรา....

แต่ความรุสึกต่อมาหนะสิ...มันสะท้อนในใจ ที่ท่านเปงห่วงก็เพราะเราไม่ค่อยได้โทรไปหาท่านเลย.....

แว้บนั้นเหมือนจาพูดอะรายไม่ออก...

ก็เลยบอกเล่นๆๆกะยายว่า....วันเน๊วันพ่อ โนว์จาคุยกะตา ไม่คุยกะยายหรอก...อิอิ ไม่รุโกดเจงป่าว...

ส่งโทรสับให้ตาเฉยเลย ....กรำ ได้ยินแว่วๆๆๆๆ ว่า " อา-รี โทรมาอยากคุยกะตา" ......

พอได้ยินนะ รุเลยว่างอลลลลลลลลแน่ๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ ม่ะเปงราย คุณยายคนนี้ง้อไม่ยาก....

พอคุยกะตา  ยังกะก็อบกัลมาซะงั้น...."อา-รี เหรอ เปงไงลูกซาบายดีรึป่าวววววว"

หึๆๆๆๆๆ รุสึกผิดเปงรอบที่สอง.....ทามไงด้ายก็เรามันแย่เอง......ก็เลยบอกว่า

"วันนี้วันพ่อ...โนว์ก็เลยโทรมาขอพร โนว์จาสอบแระด้วยยยยยยย" เท่านั้นแระ...ยาวเลย

ไม่รุตาเก็บกดมาจาไหนไม่ว่าสิ่งอะรายดีๆๆทั้งหลายขอให้มาเกิดกับโนว์หมด ....ให้พรอยู่นาน

(จนจำไม่ได้หนะว่ารับพรอะรายมานัก).....แล้วตาก็ให้โนว์โมทนาบุญด้วย วันเน๊ ตามาเลี้ยงพระ...

แล้วตาก็เล่าถึงสารพัดอาหารคาวหวานที่เอามาเลี้ยงพระให้โนว์ฟัง ....ท่านคงอยากให้เราได้บุญด้วย

และสุดท้ายก่อนจาส่งโทรสับให้ยาย...(ซึ่งนั่งงอลอยู่ข้างๆๆๆๆ) ตาก็บอกว่า"ดูแลตัวเองดีๆๆนะลูกตาเปงห่วง" 

 จร้า....โนว์แข็งแรงอยู่แระ ไม่เปงรายง่ายๆๆๆหรอก   ต่อมาคุยกะคุณยายขี้งอล

........เงียบ ครับท่าน  ไม่มีเสียงใดๆๆ  จนโนว์ บอกว่า

" กำลังใจสำคัญมางอลกันอย่างนี้แล้วโนว์จาเอาแรงเอากำลังใจที่ไหนมาอ่านหนังสือเนี่ยยยยยย

ตอนนี้ก็จาสอบแล้ววววววววด้วย....เฮ้อ"

เท่านั้นแหละ...ตัดพ้อต่อว่าเราว่าลืมยายแล้วหละสิ แระอีกมากมาย....เป็นไปด้าย...

เฮ้อ...ที่เค้าว่ากันว่าคนแก่เนี่ยเหมื่อนเด็กท่าจาจิง....

แต่คนที่ผิดหนะเรา...จิงๆๆๆเวลามีมากมายไม่ค่อยโทรหาท่าน

เลยทำเนียนเปลี่ยนเรื่องคุย บอกว่า จาสอบ แล้ว ขอพรหน่อย

 #@*&^@! #@*&^@!

มากมายอีกเช่นกัล.....

วันเน๊เลยอิ่มบุญ อิ่มพร...อย่างแรง

พอวางสายก็อ่านหนังสือต่อ...ไม่สิให้ให้หนังสืออ่านมากก่า...(หลับงับพี่น้อง)

ตืนมาอีกทีก็เกือบๆๆเที่ยงแระ...ตอนนี้พ่อคงไม่ยุ่งแระมั้ง

ก็เลยโทรหา ป่ะป๋า...ซะหน่อย ...ปรากฎว่า "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"

ง่ะ...(โนว์เกลียดผู้หญิงคนเน๊เจงๆๆเลยยยยยยยยยยย)

เอาไงดีหว่า.....ก็เลยโทรไปหาแม่...บอกว่าโทรหาพ่อไม่ได้ง่ะ

แม่ก็บอกว่า เมื่อกี๊ก็คุยกะพ่ออยู่...แม่ถามพ่อว่า

"อา-รี โทรหาพ่อยัง เมื่อเช้าโทรมาเครื่องแม่ เห็นบอกว่าจาขอพรจากพ่อ"

พ่อก็บอกแม่ว่า "ยัง.....!" แง่ว(นึกหน้าแม่ตอนนั้นออกเลย...อุตส่าโทรมาบัญชาการแล้วเชียว) อิอิ

ก็โนว์หลับเพลินไปหน่อยยยยย...แล้วก็ติดต่อม่ะได้หนิ....

แม่บอกว่าพ่อเปลี่ยนเบอร์ตั้งนานแระ...(บ่งบอกไหม?...ว่าลูกคนนี้ไม่ได้โทรหาพ่อนานแค่ไหนแร้น)

อิอิ...แล้วแม่ก็ให้เบอร์ใหม่มา.... สักพักพ่อก็มาที่ร้านพอดี...

โนว์ก็เลยได้คุยกะพ่อ...บอกตามตรงว่าเขิลลลล....(โนว์ม่ะค่อยสนิทกะพ่อง่ะ)

เลยแก้เขิลลลโดยถามพ่อว่า...."วันพ่อปีนี้ พ่ออยากได้ไร? "

รู้สึกว่าของขวัญวันพ่อ โนว์กะพี่ๆๆๆจารวมเงินกัลซื้อนาฬิกาให้พ่อมา 2 ปีแระ

พ่อคงเบื่อ...ปีนี้ก็ม่ะรุจาซื้อราย....

พ่อตอบ จนโนว์ อึ้งไปเลย...."พ่อไม่อยากได้ของอะไร...พ่ออยากได้เภสัช...เนี่ยพ่อซื้อตึกไว้รอแล้วนะ"

หึๆๆ...โนว์เองก็อยากจบเร็วๆๆ เหมือนกัน....จร้า

นี่เปงสิ่งเดียวที่ทำให้โนว์รู้สึกภูมิใจที่ได้เรียนคณะนี้...

......เงียบครับ....ม่ะรุจาคุยรายต่อ...

โนว์ก็ใช้มุขเดิม...."เอ่อ..เนี่ยโนว์จาสอบแล้ว...พ่ออวยพรให้โนว์หน่อย"

อึ้ง...อีกแล้วครับท่าน..."จาสอบเหรอ...พ่อไม่รุ้จาอวยพรอะไร...แต่ลูกพ่อคนเน๊เก่ง..ทำได้อยู่แล้ว"

วันเน๊ โนว์ เหมือนได้รับความรัก ความห่วงใย ความไว้ใจ...มากมายเลยจิงๆๆๆ

เปงอย่างนี้แล้วสอบคราวนี้ครายจายจากล้าทำให้ผิดหวัง....สู้ขาดใจเลย...

 จากนั้นก็ไม่กล้าถามอะไรพ่อแระ...เด๋วเจอคำตอบโดนๆๆอีก

มีหวังร้องไห้แหง๋ๆๆๆ

เลยชวนพ่อคุยเรื่องหลานชาย สุดที่รัก เจ้าแบ้งค์ (หนึ่งน้อย)เจ้านี่แหละคือที่มาของชื่อ อา-รี

ทุกคนเรียกตามหลานหนะ(จากชื่อจิง)...เพราะคุยเรื่องเจ้าตัวยุ่งนี่ทีไรโนว์รู้สึกได้ว่าพ่อมีความสุข

พ่อจาเล่าเรื่องเจ้าแบ้งค์ ตอนที่โนว์ไม่อยู่...บางเรื่องเล่าซ้ำแล้วยังไม่รู้ตัวเลย...

อิอิ.....แต่โนว์ก็ชอบฟัง...ฟังเสียงพ่อหัวเราะ...ตั้งแต่มีเจ้าแบ้งค์ บ้านเรา

ครึกครื้นมากขึ้น เพราะที่บ้านไม่มีเด็กเล็กๆๆมานาน ทุกคนโตกันหมดแล้ววววว

พอเล่าจบ...สงสัยต้องออกไปทำงานต่อ...พ่อถามว่า "มีอะไรอีกไหมลูก"

โนว์ก็บอกไม่มีแล้ว...เด๋วจาไปอ่านหนังสือต่อ...

ท้ายสุด พ่อก็บอกให้โนว์ดูแลตัวเองดีๆๆ ดูแลสุขภาพด้วย....

พ่อก็เหมือนกันดูแลสุขภาพดีๆๆ...

สำหรับของขวัญ...ต้องรออีก  2 ปีนะ....

รักพ่อ.............ที่ซู้ด

ปล.ถึงแม้จะไม่ได้เจอพ่อในวันพ่อแต่...

ในวันที่ 7 ธันวา พ่อก็ขับรถมาหาโนว์ที่หอ...ดีใจจังเลย

(แม้จาหลงทางก็ตาม หึๆๆๆ...คนแก่ก็เงี๊ย...ขี้ลืม...)

(มาเอากล้องหนะ...หุๆๆ เค้าจาไปเที่ยวกัล

ทั้งบ้านเลย...แต่ โนว์ไปม่ะได้....หง่ะ...เศร้า)

โฮ่ะๆๆๆๆ....แค่เหงหน้าพ่อกำลังใจสอบก็มีมากมายแระ....สู้โวยยยยยยยย