วันนี้ เป็นวันพุธ ที่ 15 พฤศจิกายน 2549 วันนี้เป็นวันสำคัญของผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่ง...ของเพื่อนๆวันนี้มี่ผู้คนนี้มีอายุครบ 21 ปี(อิอิ...แก่)ด้วยที่วันนี้ อาจารย์ไม่สอนเราเลยนัดกันไปเลี้ยงฉลองวันเกิดให้ เมย์ และเพื่อนอีกสองคนที่เกิดในเดือนนี้...นั่นก็คือ ส้มโอ และ พลอย ด้วย ช่วงเช้าพวกเราไปหาหน้งสือกันที่ หอสมุดจุฬาฯ เพื่อไปหาข้อมูลมาทำรายงาน ana แล้วก็ไปพิพิธภัณฑ์เภสัช ที่สุขุมวิท 38 เพื่อมาทำรายงานวิชาเภสัชสัมพันธ์ จากนั้นก็นั่ง(ไม่สิ..ยื่นมาตั้งหาก)รถไฟฟ้ามาลงที่อ่อนนุช แล้วก็แวะไปเลี้ยงฉลองครบรอบวันเกิดของเพื่อนๆ ที่ เอ็มเค  หลังจากกินกันเสร็จเรียบร้อย เพื่อนก็เอาของขวัญมาให้เมย์ เป็นกระเป๋าสะพายสี ครีม ของ เอทู แซด ดูทาทางเมย์จะชอบมากๆ ส่วนโนว์ ยังไม่ให้ของขวัญเมย์หรอก ... เพราะของที่จะให้เพื่อน ที่น่ารักคนนี้ ก็ต้องใช้เวลาเสาะหากันนานหน่อย....(อิอิ...ยังไม่ได้ซื้อ)

หลังจากออกมาจากเอ็มเค พีช อ้อย ส้มโอ น้ำหนาวก็ขอแยกกลับก่อน ส่วนที่เหลือก็ไปเดิน ดูเสื้อผ้ากัน โนว์ตั้งใจว่าจะมาหาซื้อชุดไป บายเนียร์ สักหน่อย เดินดูอยู่ตั้งหลายร้านให้เมย์ช่วยเลือก ลำพังโนว์คนเดียว ก็คงเลือก เสื้อยืดกะกางเกงใส่ไปงานแน่ๆ ไปแวะที่ร้านนึง มีแต่ชุดที่ใส่ไปงานกลางคืนทั้งนั้นเลย และแน่นอนมีแต่กระโปรง ! เมย์ก็จัดการเลือกชุดให้โนว์ ไปลอง สองชุด เป็นชุดสีครีม ทั้งสองต้วเลยแต่คนละแบบ ตัวแรกที่ลอง ใส่แล้ว ยังกะ ใส่สุ่มแหนะ บานสะพรั้งเลย ทันทีที่สองกระจก โนว์ ก็รีบกลับเข้าไปเปลี่ยนใหม่เลย  มาอีกชุดนึง ก็ดูดีนะ เจ้าของร้านก็บอกว่าเหมาะกับโนว์ แถมเจ้าของร้านยังเรียกลูกค้าคนอื่นให้มาช่วยดูว่าเป็นยังไงบ้าง สงสัยเห็นท่าทางไม่มั่นใจของโนว์ แล้วเลย ช่วยหากำลังใจให้ (แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย) ถึงใครจาบอกว่ามันสวยแค่ไหน โนว์ก็ยังคิดว่ามันไม่เหมาะกับโนว์อยู่ดี นอกจาชุดนักศึกษาแล้วโนว์ก็แทบไม่ได้แตะต้องกระโปรงเลย....แล้วยิ่งเป็นชุดแบบนี้ด้วย....ตอนนี้รู้สึกอยากจะร้องไห้ยังไงก็ไม่รู้ อยากจาเกิดเป็นผู้ชายให้รู้แล้วรู้รอดจาได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายอย่างนี้ ! จนเมย์อยากให้โนว์มั่นใจมากกว่านี้เลยโทรไปหาเพื่อนอีกคนมาช่วยดู  พลอยก็บอกว่าสวย ....ดี แต่ก็นะ โนว์ก็บอกว่าขอดูชุดอื่นก่อนดีกว่าโนว์ว่าชุดนี้มันดู จะหวานไปหน่อยไม่เหมาะกับโนว์หรอก พลอยก็เลือกอีกชุดให้ ชุดนี้ดูเรียบร้อยกว่าชุดที่แล้ว เพราะมัน ยาวกว่า ใส่แล้วรู้สึกดีกว่า ชุดเมื่อกี๊หน่อย.....จนในที่สุดโนว์ก็ตัดสินใจเอาชุดนี้ เป็นชุด สีครีม มีพลอยสีเหลืองและมุกเม็ดเล็กๆประดับ ตรงหน้าอก ก็มีลายลูกไม้ เล็กน่ารักดี ...พอเลือกชุดเสร็จก็ต้องเลือกรองเท้าให้เข้ากันกับชุด (โอว์แม่เจ้าทามไมมันวุ่นวายขนาดนี้) ชุดสีครีม เจ้าของร้านบอกว่า ต้องใส่รองเท้า โทนสีครีมหรือสีทอง ด้วยความที่เลือกไม่เป็น ก็เลยให้เค้าเลื่อกให้ ให้ตายสิ เป็นรองเท้าส้นสูง จำได้เลยว่าครั้งสุดท้ายที่ใส่ส้นสูงคือ ตอนประถมนิเทศปีหนึ่ง และยังจำรสชาติของรองเท้ากัดได้อย่างดี (นรกชัดๆ) แล้วรองเท้าคู่นี้สำหรับโนว์เรียกได้ว่า สูง.....สูงมาก แค่ลองใส่ยังแทบจะหัวทิ่มอยู่แล้ว (จะรอดไหมเนีย) ไอ้พลอยก็บอกว่ามีเวลาอีกตั้งหลายวันให้ไปหัดเดินซะ .....สรุปก็เอารองเท้านรกคู่นั้นมา ....จากนั้นก็ไปเดินหาซื้อต่างหู....พอซื้อของได้ครบ เพื่อนๆก็มาเจอกัน แล้วก็นั่งรถแท็กซี่กลับ ม.

พอกลับมาถึงห้องก็ลองใส่ชุดที่ซื้อมาพร้อมกับรองเท้าต่างหูครบชุด เดินไปเดินมาอยู่ตั้งหลายรอบ....เฮ้อทามยังไงมันก็ไม่ชินซักที่ เพราะไอ้รองเท้านรกนี้นะสิ แค่ลองเดินเฉยๆ ก็เริ่มออกฤทธิ์ กัดเท้ากันซะแล้ว.....

เฮ้อ...ขอให้งานบายเนียร์ปีนี้ที่โนว์ไปเป็นปีแรกผ่านไปได้ด้วยดีด้วยเถอะ....

 วันนี้.....เป็นวันอาทิตย์ม่ะมีเรียน โนว์กับพลอย และเมย์ ก็เลยนัดเจอ กับ เป๊กกี้ เพื่อนตอนที่เรียนอยู่ด้วยกันตอนปีหนึ่ง ให้มาเจอกันที่ Central นัดกันมากินข้าว แต่ที่สำคัญก็คือ อยากเจอหน้า ไอ้กี้ ตั้งแต่หลังซัมเมอร์ตอนปีหนึ่งก็มะได้เจอมันอีกเลย....คิดถึงจะแย่ แถมเพื่อนๆที่คณะฝากความคิดถึงมาให้ ว่าที่ทันตแพทย์ ที่เมื่อปีที่แล้วยังเป็นว่าที่เภสัชอยู่เลย....พวกเรานัดกันตอน สิบโมง ตอนแรกที่เห็นไอ้กี้ นึกว่ามะใช่กี้ซะอีก เพราะสวยขึ้นเยอะเลย วันนี้สาวขาวอวบของเพื่อนๆมาในชุดกระโปรงกับเสื้อแขนตุ๊กตาสีน้ำตาลเข้ม พร้อมกับผมทรงใหม่...ยิ่งทำให้กี้ดูเป็นสาวยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีก......

 เห็นความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนคนนี้แล้ว.....พอมาดูตัวเองแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนอกจากผมที่ยาวขึ้น....ตอนแรกที่เจอกันไอ้กี้ยังทักเลยว่า"พวกแกยังไม่เปลี่ยนเลยเนอะ อย่างโนว์กับเมย์ ไม่ว่าจาไปไหนก็ใส่แต่กางเกงยีนส์กะเสื้อยืด หน้าก็ไม่แต่ง ส่วนไอ้พลอยก็ยังแต่งตัวดูดีมีรสนิยมเหมือนเดิม"

หลังจากพูดคุยกันสักพัก...เราก็เริ่มหิว ก็เลยไปกิน ฟูจิ กัน กินกันไปคุยกันไป กี้ก็เล่าเรื่องที่มหาลัยใหม่ให้ฟัง กี้บอกว่าเพื่อนใหม่ที่นูน ไม่ดีเหมือนเพื่อนที่นี่      (เป็นปลื่ม......)

จากนั้นก็ไปเดินดูของ ใน Central กันสักพัก แล้วก็ไปเล่นเกมส์ตู้กัน เล่นกัน สองเกมส์ ได้เป็น winner ทังสองเกมส์เลย (ช่วยกันเล่นทังสี่คน) แล้วก็ได้ถ่ายรูปบันทึกไว้ในตู้เกมส์ด้วย...

พอเล่นเกมส์เสร็จก็ไปเดินเล่นที่ร้านหนังสือ โนว์ก็ซื้อคู่มือท่องเที่ยวมา เพราะต้องเอามาดูที่เที่ยวที่น่าสนใจในเชี่ยงใหม่ แล้วก็ดูโรงแรมที่พักให้แม่...

จากนั้นก็เดินไปดูโปรแกรมหนัง...ช่วงนี้ไม่มีหนังอะไรน่าดูเลย ก็เลยไม่ได้ดูหนังกัน แต่พอดีมีจองตั๋วล่วงหน้าของ Death note ภาคสอง โนว์ซึ่งเป็นสาวกDeath note ย่อมไม่พลาดอยู่แล้ว ก็เลยไปจองตั๋วล่วงหน้าเอาไว้ และสาเหตุที่จองไว้ก่อนก็เพราะ อยากได้แฟ้มกับโปสการ์ด ของ Death note แต่ปัญหาก็คือมันต้องซื้อ สองใบ แล้ว โนว์จามาดูกะใครละเนี้ย...ไอ้เมย์ก็ไม่ได้ดูภาคแรก...มันก็ไม่อยากดูภาคสองเพราะกลัวไม่รู้เรื่อง....ฮือ๐๐๐ ช่างเหอะถ้าไม่มีใครไปดูด้วยจริงๆ ดูคนเดียวสองรอบก็ได้......เชอะ!

เดินกันอยู่อีกพัก พ่อ ของกี้ก็มารับ พวกเราก็เลยเดินไปส่ง กี้ ที่รถ ......

หลังจากที่ได้พูดคุยกับกี้ตั้งลายชั่วโมง..ทำให้รู้สึกได้เลยว่าถึงภายนอก กี้จะเปลี่ยนไปบ้าง แต่ กี้ก็ยังเป็น กี้ของพวกเราคนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด....

พอหลังจาส่งกี้ขึ้นรถ ไปแล้ว อีกประมาณสิบนาที มือถือของพวกเราทุกคนก็ได้รับข้อความจากกี้ ว่าให้เรากลับหอกันดีๆ

(นี้ก็เป็นความโรแมนติกเล็กๆน้อยๆของกี้)

และนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ยืนยันได้ว่าเพื่อนของพวกเราคนนี้ยังเหมือนเดิม

ส่วนพวกเราสามคน ก็ไม่พ้นเดินซื้อของกันต่อ พอเดินเหนื่อยก็พักกินไอติมกัน ซื้อของที่ Central เสร็จก็ไป เดินที่ราม สองกันต่อ ไปเดินซื้อของให้น้องเทค และน้องซีรี่ย์ ในวันรับเฉลว....พอได้ของก็นังแท็กซี่กลับมาที่หอ ......

เหนื่อยจังเลย.....เดินทั้งวันแต่วันนี้ก็เป็นวันที่มีความสุขมากอีกวันหนึ่ง....

รักเพื่อนเสมอไม่เปลี่ยนแปลง.....

วันนี้...ไม่ใช่สิต้องบอกว่าเมื่อวานเพราะเลยเที่ยงคืนแว้ว....หาเรื่องจนได้เรื่อง...ก็ผู้หญิงคนนี้นะสินึกยังงัยก็ไม่รู้...อยู่ดีๆก็อยากเปลี่ยน password mail ก็คิดว่าไอ้ password เดิมที่ใช้วันเดือนปีเกิดเป็นpassword มันดูธรรมดาเกินไป โดยไม่ได้คิดเลยว่า RAM ในสมองอันน้อยนิดไม่มีที่วางมากพอ...พอเปลี่ยนเสร็จยังไม่ทันข้ามวัน ไม่สิยังไม่ถึงชั่วโมงเลย ..ปรากฎว่าผู้หญิงคนนี้..ลืม! password ที่ภาคภูมิใจหนักหนาว่าเป็นpassword ในระดับปานกลางเชียวนะไม่ได้อยู่นระดับ ที่คาดเดาง่ายเหมือนpasswordเดิม ทามงัยดีละ....ด้วยความที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ยอมแพ้...ก็เลยจะเข้าไปเปลี่ยนpasswordอีกครั้ง แต่ก็นะ...เปลี่ยนpasswordใหม่ก็ต้องใช้passwordเดิมเอาไงละทีนี้ เลยไปที่ forgot password แล้วก็กรอกอะไรไปนักก็มะรู้มั่วไปหมด เพราะด้วยความที่มันเป็นภาษาบ้านเกิดที่ห่างหายไปนาน(Eng) จนในที่สุดก็ได้รู้จักคำว่า "พอ" พอแล้วขี้เกียจ...ก็มะรู้นิว่าจาทามยังไง ก็เลยสมัคเมลล์ใหม่ และเพื่อป้องกันประวัติศาสตร์ซ้ำรอยก็เลยจด password ไว้เป็นอย่างดี .....แต่ที่ปวดหัวอยู่นี่สิ เมลล์เพื่อนๆก็จำไม่ได้...สเปรสก็ต้องมานั่งแต่งใหม่ เฮ่อ....อดีตที่น่าจดจำและไม่น่าจดจำของฉัน....ไม่เป็นไรเริ่มต้นใหม่ก็ได้   คนเราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ(แต่ก็อย่าให้บอยนักละ) ส่วนเพื่อนเก่าๆเดี๋ยวค่อยโทรถามใหม่ก็ได้ ตอนนี้ก็เลยมีแต่เมลล์ของเพื่อนๆที่คณะ หาได้แค่เนี้ย...แหละยังดีมีอยู่ในเว็บวิทยายุทธ

และในที่สุดวันนี้ นังโนว์ ก็ไม่ได้อ่าน BioChem เลยเพราะมัวแต่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ กว่าจาได่อาบน้ำก็เที่ยงคืนแล้ว ใช่ว่าจะได้นอนเลย ต้องรอให้ผมแห้งอีก เฮ้อ....ถึงตอนนี้ทีไรอยากเป็นผู้ชายจังเลย...

แต่ทั้งหมดนี้จะโทษใครหละนอกจากโทษตัวเอง....จำได้ขึ้นใจเลยแม่บอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เราไม่ชอบสิ่งที่เราไม่ถูกใจให้โทษตัวเองไว้ก่อน ที่จะคิดโทษคนอื่น...แล้วเราจะมีเพื่อนเยอะ..(ม่ะเห็นจาเกี่ยวกันตรงไหนเลย)

แต่โนว์เองก็ยังใช้ทฤษฎีของแม่ได้ไม่ครบสักที...เพราะเรื่องที่เจอบางเรื่องก็อดคิดไม่ได้ว่า "ก็โนว์ไม่ผิดสักหน่อย" โนว์ใช้ทฤษฎีนี้ก้บเรื่องบางเรื่องและกับคนบางคนเท่านั้น....แม่รู้คงโกรธน่าดูไม่สิแม่ของโนว์โกรธใครไม่เป็นสักหน่อย (แม่พระดีๆนี่เอง) เรื่องที่แม่เจอแต่ละเรื่องถ้าเป็นคนทั่วไปคงประสาทกินไปแล้วแต่แม่โนว์ก็ยังทนได้....ก็เพราะยังงี้แหละโนว์ถึงรักแม่ที่สุด อยากจะทำให้ได้เหมือนแม่แต่ก็นะ...ไม่เคยทำได้สักที..

เมื่อเช้าแม่ก็โทรมาหา....โทรมาถามว่าใช้เงินจาหมดหรือยัง แล้วก็ถามเรื่องจองโรงแรมกับตั๋วเครื่องบินที่จะไปเชียงใหม่กันตอนปีใหม่....

เรื่องเงินแม่ไม่ต้องถามก็น่าจารู้ว่าโนว์จาตอบว่ายังงัย...(ไม่เคยปฏิเสธ)

เรื่องไปเชียงใหม่ก็คุยกับแม่ว่าถ้าไปตอนปีใหม่โนว์คงไปไม่ได้ เพราะเหมื่อนจามีสอบย่อยช่วงนั้นคงต้องอยู่อ่านหนังสือ แม่จาเลื่อนวันไปก็ไม่ได้เพราะพี่ๆของโนว์หยุดงานกันได้แค่ช่วงนั้น....โนว์ไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจก็เลยบอกไปว่าโนว์ก็ไม่ได้อยากไปหรอกช่วงปีใหม่คนเยอะโนว์ไม่ชอบ...แต่แม่ก็ยังเป็นแม่เป็นคนที่รู้ใจลูกทุกเรื่อง....แม่บอกว่าเดี๋ยวโนว์ว่างเมื่อไหร่แม่ก็จะไปกับโนว์อีกรอบก็ได้.....แม่รู้...แม่รู้ว่าโนว์อยากไปดูกล้วยไม้...พอได้ยินอยากจาร้องไห้เลย ....โนว์โชคดีจริงๆที่ได้เป็นลูกแม่.....รักแม่ แต่โนว์ก็บอกแม่ว่า "เดี๋ยวดูก่อน ถ้าไม่วางก็ไม่ต้องไปหรอกดอกไม้หาดูเมื่อไหร่ก็ได้"...โนว์ไม่อยากให้แม่รู้ว่าโนว็กำลังจะร้องให้อยู่แล้ว เพราะทั้งเสียใจที่ไม่ได้ไปเที่ยวแล้วก็ความรู้สึกอะไรไม่รู้บอกไม่ถูก มันเมือนมีก้อนแข็งๆอยู่ที่คอ...โนว์ก็เลยรีบหาเรื่องวางสายบอกว่าจาอ่านหนังสือ...แต่ก่อนวางสายทุกครั้งแม่ก็จะพูดเรื่องเดิมๆว่าจะออกไปไหนให้ระวังนะไปกับเพื่อนหลายๆคนแม่ดูข่าวสมัยนี้แล้ว...แม่เป็นห่วง จะไม่ให้ห่วงได้ไงก็แม่รู้ว่าโนว์ชอบออกไปข้างนอกคนเดียว...ไม่ชอบไปกับเพื่อนเยอะๆ แต่ก็รับปากกับแม่ว่า ถ้าไปไหนก็จะออกไปกับเมย์และพลอย แค่นี้แม่คงเลิกห่วงได้......

คนเป็นแม่เนี้ยนะไม่ว่าลูกจะโตแค่ไหนก็ไม่เคยหยุดเป็นห่วงสักที.....